امام مهدی (ع) در اسلام

می دانیم که مسأله مهدی ، درصدر اسلام ، توسط پیامبر طرح شد . از آن پس ، به ویژخ با شهادت امام حسین (ع) و یاران و فرزندان وی ، مهدویت دستاویز سیاسی اشخاص و گروههای مذهبی و سیاسی چندی گشت . در این میانه ، اصحاب حدیث در شیعه ، با پدید آوردن آثاری ، در حفظ کیان مهدویت کوشیدند.

محورهایی که سبب شکل گیری آثار علمی و فرهنگی عالمان شیعی پس از غیبت حضرت گشت ، در واقع عهده دار پاسخ تردیدها و شبهه افکنی مخالفان مهدی و اسلام بود ، که در آن دوران ، میلاد مهدی ، طول عمر و فلسفه غیبت ، بیش از دیگر مقوله ها ، بحثهای روایی و کلامی را می طلبید ، البته بعدها هم افزون بر محورهای دیگر ، بیش و کم انگیزه تحقیق و تألیف را در حوزه علمی شیعه پدیدار می ساخت.

بزرگانی همچون محمدبن ابراهیم نعمانی ، شیخ صدوق ، شیخ طوسی و سید مرتضی علم الهدی و کراجکی ، در بنیان گذاری مهدی شناسی ، در حوزه حدیث و کلام ، تأثیر بسیاری داشته اند.

زمان و تحولات فکری و فرهنگی و اجتماعی آن در عرصه های تحقیق و تفکر دینی ، زمینه طرح ابعاد ناشناخته مهدویت و جستجوگری پاسخ انسان امروز در حوزه مهدویت از منظر قرآن و سخن پیامبر را فراهم آورد . بدین سان افزون بر اخلاق و کلام ، مسائل جامعه شناسی و فلسفه تاریخ در ارتباط با مسأله مهدی و انتظار و نظام موعود جهانی ، اثرهایی بر جا گذاشت.

می توان گفت که نویسندگان شیعی در دهه های اخیر ، از منظرهای گونه گون ، به بررسی مهدویت پرداخته و دیدگاههای اینان مبنای استوار عقیدتی داشته و بر حرکت و تحول جامعه تأثیر گزارده است.

/ 0 نظر / 8 بازدید